Invloedrijke Britse band rond de zingende gentleman Bryan Ferry. De uitzinnig uitgedoste bandleden staan begin jaren zeventig samen met David Bowie en T.Rex aan de basis van de glamrock. Met name op de eerste vier albums weet ‘Roxy’ een juiste mix te vinden tussen experiment, intellect, humor en popgevoel. Ook in Nederland scoort de groep hits met topsongs als Do The Strand (1973) en Love Is The Drug (1975). Een jonge Brian Eno speelt mee op de eerste twee albums. Na zijn vertrek schuift Roxy Music steeds verder op richting mainstream pop. De groep verliest wat oude fans maar weet ook met toegankelijke albums als Flesh & Blood (1980) en Avalon (1982) te scoren. Nadat de groep in 1983 uiteen valt bewandelen diverse ex-leden (Ferry, Eno, gitarist Phil Manzanera en saxofonist Phil Mackay) met wisselend succes het solopad.
Vrijwel iedereen kent de soulvolle stem van Paul Carrack, slechts weinigen kennen zijn gezicht of zelfs zijn naam. De man die zijn stem leende aan wereldhits van o.a. Squeeze, Mike & The Mechanics en Ace houdt er een redelijk succesvolle solocarriere op na maar werkt daarnaast net zo makkelijk samen met wereldsterren als Sting, Diana Ross en Rod Stewart. In Nederland geldt Marco Borsato als zijn beroemdste fan. Hij nodigde hem uit voor zijn Wit Licht-concerten van 2008, in het Arnhemse Gelredome.
(bron: wikipedia)George Alan O'Dowd (Eltham (Londen), 14 juni 1961) is een Brits zanger en diskjockey, beter bekend onder zijn artiestennaam Boy George.
Boy George viel op door zijn openlijke homoseksualiteit en androgyn uiterlijk, getuige zijn extravagante kleding en uitbundige make-up. Zijn drugsverslaving werd hem in 1986 bijna noodlottig, waarna hij afkickte.
In de jaren tachtig werd hij bekend als leadzanger van de band Culture Club. Met deze band scoorde hij zijn grootste hits met de nummers Do You Really Want to... meer
Het leven van Anna Mae Bullock (1939) neemt een heel andere wending als ze verliefd wordt op rhythm & blues legende Ike Turner. Hij geeft haar de artiestennaam Tina Turner, waarna hun gezamenlijke rhythm & blues revue in de jaren zestig een enorm succes wordt op de bühne. Platensucces blijft daar aanvankelijk bij achter. Zelfs de hulp van superproducer Phil Spector kan daar niets van veranderen, al wordt de in Amerika geflopte single River Deep Mountain High (1966) in Europa beschouwd als een heuse klassieker. Pas in 1971 is het goed raak met de dynamische CCR-cover Proud Mary. Vijf jaar later gaat het duo, dat een stormachtige en naar verluidt stormachtige relatie heeft, definitief uit elkaar. Het eerste soloalbum van Tina – Private Dancer uit 1983 – wordt een onverwacht megasucces, waarna een uiterst succesvolle solocarrière volgt. In 2000 zet Tina een punt achter haar carrière. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Begin 2009 onderneemt de dan 69-jarige zangeres een nieuwe wereldtournee waarbij ze ook Nederland aandoet.
(bron: wikipedia)
Walter Bruce Willis (Idar-Oberstein, 19 maart 1955) is een voormalig Amerikaans acteur, producent en zanger.
Willis werd geboren in een kelder op het adres Keltenstrasse 41, Idar-Oberstein in West-Duitsland.
Zijn vader was een Amerikaan en zijn moeder een Duitse. Zijn jeugd bracht hij door in New Jersey en nadat hij de middelbare school had afgerond, trok hij naar New York om acteur te worden. In eerste instantie waren dat rollen in toneelstukken.
Hij werd beroemd door zijn rol... meer
UB40 was niet alleen de eerste Engelse reggaeband die grote successen boekte, het was ook de enige reggae-act die, na Bob Marley & The Wailers, op grote schaal doorbrak in de Verenigde Staten. Hoewel hun latere werk wat werd afgezwakt door een gladde popproductie, bewezen ze altijd eer aan hun reggaewortels. Op het succesvolle album Labour Of Love speelde de groep alleen covers van reggaeartiesten, waarmee de band niet veel later ook nog de studio zou induiken.
The Band begon haar leven onder de naam The Hawks, als begeleidingsband van de rockabillyzanger Ronnie Hawkins. Midden jaren zestig verkoos Bob Dylan ze tot zijn orkest en The Band hielp Dylan met de veelbesproken overgang van een akoestisch naar een elektrisch geluid. Aan het einde van de jaren zestig nam de band voor het eerst zelfstandig platen op. De aardse rootsrock van de band sprak vooral luisteraars aan die genoeg hadden van de excessen van de psychedelische muziek. De grotendeels Canadese groep wist een grote verscheidenheid aan traditioneel Amerikaanse stijlen samen te smelten tot een uniek geluid waarin de afzonderlijke bandleden konden excelleren. Het album en film The Last Waltz uit 1978 leek de zwanenzang van The Band te zijn, maar een aantal bandleden ging begin jaren tachtig toch verder, weliswaar zonder zanger/songschrijver Robbie Robertson.