Pop als zelfstandig genre binnen de popmuziek is eigenlijk een kunstmatige categorie. Het omvat alles wat buiten de andere popsoorten valt, maar bezit daarmee toch min of meer eigen kenmerken. In pop ligt de nadruk op het liedje. Compositie, melodie en productie zijn belangrijker dan stijl en inhoud. Pop ligt goed in het gehoor en spreekt idealiter een massapubliek aan. Onder haar beoefenaars treffen we dan ook veel hitmakers aan, uiteenlopend van The Beatles tot Michael Jackson, en van Simon & Garfunkel tot de Spice Girls.
Americana (of roots) is de verzamelnaam voor alle muziek die de blanke Amerikaanse volksmuziek van begin vorige eeuw als inspiratiebron heeft. Het muzikale idioom van americana ligt dicht tegen country en folk aan. Country is in de regel iets commerciëler dan americana, dat zijn oorsprong heeft in de ‘outlaw country’ van de jaren zeventig als Johnny Cash en Willie Nelson zich afzetten tegen het gladde countrygeluid dat in Nashville wordt gemaakt. In americana is het schrijven van eigen materiaal een pre en daarin onderscheidt het zich van folk. Vernieuwing staat in de rootswereld vaak gelijk aan het opnieuw interpreteren van de stijl van de grondleggers. Moderne invloeden worden daarbij maar mondjesmaat toegepast. De zogenaamde ‘alternative country’-artiesten beschouwen zichzelf als deel van een lange traditie en het respect voor de iconen van het genre is groot.
Alle popmuziek die in de eerste plaats tot doel heeft het christelijk geloof te bezingen, ter onderscheid van gewijde muziek als gospel en praise & worship. Reli-pop heeft een lange weg afgelegd sinds de eerste gitaren en drumstellen in de kerk werden opgesteld. In de jaren zestig deed de zogenaamde beatmis zijn intrede, als middel om de steeds verder gaande secularisering bij jongeren tegen te gaan. Nederlandse artiesten als Gert & Hermien en Elly & Rikkert maakten een succesvolle overstap van ‘wereldse’ muziek naar reli-pop. Hun muziek had echter nog niets met de (rebelse) popmuziek van die tijd te maken. In de loop der tijd is het steeds moeilijker geworden om reli-pop te onderscheiden van ‘gewone’ popmuziek. Reli-rockbands als Payable On Death (P.O.D.) en Delirious? klinken net zo ruig als hun ongelovige collega’s. Toch zullen reli-popartiesten zich zelden in de muzikale voorhoede begeven. De boodschap is immers het meest gebaat bij een plek in de mainstream.