Beny Moré wordt beschouwd als één van de belangrijkste entertainers uit de geschiedenis van de Cubaanse muziek. Moré werd in 1919 geboren als de oudste van achttien kinderen. Toen hij zes was leerde hij gitaar spelen en op zijn zeventiende vertrok hij naar Havana om daar zijn geluk te beproeven. Zijn eerste hit scoorde hij in Mexico en was daar een paar jaar populairder dan in zijn geboorteland. In 1953 begon Moré zijn eigen big band, Banda Gigante, en werd daarmee razend populair. Zijn muziek klinkt in de talrijke danshallen die bezocht werden door veel (Amerikaanse) toeristen. Na de Cubaanse Revolutie (1959) besloot Moré bij ‘zijn mensen’ te blijven en niet naar Amerika te verkassen. Echte successen boekte hij niet meer. Alcoholisme speelde de bandleider parten en hij overleed op 43-jarige leeftijd aan de gevolgen van een levercirrose.
Al tijdens zijn leven (1923 – 2000) was Tito Puente een legende. De percussionist werd bekend als bandleider die het geluid van Spanish Harlem bepaalde. Vanaf de jaren vijftig was het mede door Puente’s werk dat stijlen als mambo en cha-cha-cha bij een groter (en blank) publiek bekend werden. In zijn later leven speelde Puente ook een belangrijke rol in de latin jazz en salsa. Santana scoorde een grote hit met zijn Oye Como Va. De veteraan werd niet alleen onderscheiden op zijn muzikale merites (met verschillende Grammy’s) maar ook als militair. Puente vocht tijdens de Tweede Wereldoorlog mee in negen veldslagen.
Xavier Cugat (1900-1990) was vanaf de jaren 1920 één van de belangrijke ambassadeurs van latin-muziek. Hij wist die dansmuziek zo te polijsten, dat ze ook aantrekkelijk werd voor een blank publiek. Cugat, de zoon van Catalaans/Cubaanse migranten, woonde vanaf zijn vijftiende in New York waar hij viool leerde spelen. Hij toonde zich een muzikale omnivoor die net zo makkelijk cha-cha-cha, mambo, tango als easy listening speelde. Hij had gevoel voor drama en show. Zo trouwde hij maar liefst vijf keer en droeg hij soms tijdens optredens een chihuahua op zijn linkerarm.